3 - بنده هر گاه واجب شود كفاره دهد در ظهار و قتل خطا كفاره او سى روز روزه است نصف كفاره كه آزاد مىدهد و از آزاد كردن بنده معذور است چون مال ندارد . 4 - اگر در كفاره مرتبه از روزه عاجز باشد طعام دهد شصت مسكين را هر مسكين را دو مد و بعضى گويند يك مد كافى است و مقدار مد گذشت ( صفحه 141 ) و اگر شصت مسكين فراهم نشود بعضى را مكرر دهد . و از قوت غالب خود بدهد يا از قوت غالب مردم كه شكم سير كند . مستحب است به نان تنها اكتفا نكند و نانخورش بيفزايد بهتر از همه گوشت و از آن بگذريم سركه و اقلا نمك . كودكان خرد را اگر طعام دهد دو كودك يكى حساب كند و اگر جماعتى بزرگ و كوچك باشند مىتوان كودك را يك تن بشمار آورد . 5 - جامه و پوششى كه در كفاره بايد داد براى هر فقير دو قطعه است پيراهن و شلوار يا چيزى كه بر دوش توان افكند و قطعه كه بر كمر توان نيست اگر بتواند يك جامه كافى است و واجب نيست جامه دوخته باشد و كسوه اعم است از ثوب چون